Traganje za korenima Srba (2)

Sloveni - starosedeoci Balkana

Prema istraživanju dr Jovana I. Deretića, Sloveni se nisu doselili na naše poluostrvo već su se, naprotiv, sa ovih područja selili na sve strane sveta

Sloveni na ovim područjima žive od pamtiveka. Balkan, odnosno srednje Podunavlje, njihova je kolevka, centar evropske, pa i svetske civilizacije. Oni se nisu ovamo doselili već je proces tekao obrnuto. Iz ovih krajeva Sloveni su se selili na sve strane sveta, najviše na istok.

Ovo je teorija koju zastupa dr Jovan I. Deretić, osnivač Srpske istorijske škole i jedan od onih istraživača koji pokušavaju da opovrgnu dosadašnju ustaljenu teoriju da su Sloveni na ova područja stigli u ßî odnosno ßîî veku posle Hrista.

Jovan Deretić je gotovo tri decenije utrošio dok nije došao do ovih zaključaka. Literaturu na koju se poziva, a koja broji 191 delo, nalazio je u bibliotekama širom sveta i kada je zaokružio celinu, sve je to pretočio u knjigu pod nazivom "Serbi-narod i rasa", sa podnaslovom "Nova vulgata".

- Žrtva smo nordijske škole koja nam je nametnuta, a koju smo, nažalost, prihvatili - kaže dr Deretić. - To je ona teorija da su Sloveni ovamo stigli u ßîî veku. A, evo, da počnemo sa ovim primerom da nije bilo tako. Kada su Rimljani prvi put prešli Jadransko more i krenuli u osvajačke pohode, a bilo je to u drugom veku pre Hrista, naišli su na Ilire, a kasnije i na Tračane, narode koji su naseljavali te oblasti. Iliri su zapravo bili Veneti, Vindi - srpski narod što je Herodot i zapisao, a Rimljani su im dali novi naziv prema vladaru koji se zvao Ilirija, ili Ilija, i koji je gospodario područjima današnje Hercegovine i dela Crne Gore. Pokoravajući i ostale manje okolne narode, Rimljani su shvatili da ti narodi imaju sve odlike Ilira i da je reč o velikoj skupini istog naroda sa različitim imenima koja živi od Alpa do Crnog mora. Na pomen srpskog imena nailazilo se često, a primera radi, ostalo je zabeleženo da je na ostrvu Rabu postojao grad koji je u vreme rimskih osvajanja imao ime Sarba.

Potvrda o promeni imena

Da su narodi sami menjali svoj naziv ili su to činili drugi, što ide u prilog teoriji dr Deretića, nalazimo potvrdu i u knjizi "Praistorijska arheologija" uvaženog i u svetu priznatog arheologa Branka Gavele. U delu u kojem govori o dolasku Liđana u Italiju, profesor Gavela citira Herodota koji je zapisao: "Pod kraljem Atisom strašna glad je pustošila celu Lidsku zemlju. Kralj podeli narod u dve grupe, te on sa jednom ostane u zemlji, a drugu, predvođenu njegovim sinom Tirenom, potovare u mnogobrojne čamce i otisnu na more. Obišavši mnoge narode stignu u Umbriju i tu podignu gradove u kojima još i sada stanuju. Svoje ime Liđani zamenili su imenom kraljevog sina koji ih je vodio i po kome se zovu Tirenci."

Tračani su bili brojan i žilav narod. Oni koji nisu hteli da se pokore novom gospodaru - Rimskoj imperiji - preselili su se na područja današnje Poljske i Rusije. Drugi koji su ostali, prihvatili su rimsko ustrojstvo, pismenost, ali su zadržali svoje gradove. A da su Tračani zapravo Sloveni, dr Deretić to potkrepljuje sa nekoliko primera.

- Herodot je zapisao da su Tračani jedan od najbrojnijih naroda na svetu i stavlja ih prema brojnosti odmah posle Indusa - veli dr Deretić. - Inače, sam naziv Tračani potiče od grčke reči Račani, ali pošto Grci nisu mogli da izgovaraju to tvrdo "r", onda su uvek svim rečima koje njime počinju dodavali svoju "thetu" (T) i tako je postalo ime Tračani. Latini su taj naziv prihvatili od Grka.

Jovan Deretić podvlači kao bitan detalj da su u srednjem veku u Rusiji živela plemena koja su sebe nazivala Rašanima, ali neretko u zapisima stoji da su za sebe govorili i da su Srbi. U predelu Pirineja u Francuskoj, dodaje još naš sagovornik, pre rimskog osvajanja postojala je pokrajina koja se zvala Serbija. Glavni grad je bio Ruskino. Prema imenu tog grada, taj deo Francuske, odnosno ta pokrajina, danas nosi ime Rusion. Pa kako je onda moguće da tako veliki narod, sa takvim ustrojstvom nestane gotovo preko noći bez ikakvog traga, čak i bez natpisa na jednom jedinom grobu. I kako je moguće da se tako veliki narod, sused Ilira, smesti na onako malom prostoru koji je poznat kao Trakija, površine otprilike polovine današnje Bugarske?

Koreni i u "Bibliji"

I "Biblija" je jedan od izvora koje je dr Deretić koristio da dokaže da se ime Slovena, odnosno Srba, pojavljuje mnogo ranije nego što to zvanična nauka tvrdi.

- Ptolomej Drugi u Egiptu je angažovao 72 prevodioca kako bi sa jevrejskog i aramejskog jezika preveli Stari zavet na jedan tip grčkog jezika koji je bio usvojen kao međunarodni. Događalo se to 277. godine pre Hrista u Aleksandriji. Taj prevod ostao je poznat kao "Prevod 72" i sa njim je "Biblija" bila kompletna, jer je "Novi zavet" bio pisan na grčkom jeziku.

Kako Rimljani nekoliko vekova kasnije nisu mogli da rastumače tu knjigu, angažovali su Sofronija Hijeronimovog, Srbina poznatog kao Sveti Jeronim, da oba zaveta prevede na latinski jezik. Latinima je bilo stalo do preciznog prevoda svake knjige, a Sofronije je važio za vrsnog prevodioca. Sofronije je na prevodu radio od 382. do 385. godine. Kada je posao bio završen, knjigu je dao Sinodu Rimske crkve i oni su je proglasili kao valjan, tačan i siguran prevod i kao vulgata, što znači opšti. Taj prevod koristi se i danas. U svom prevodu, iako za to nije bio angažovan, Sofronije je otišao i korak dalje. Uz već postojeća imena ljudi, naroda i mesta, dao je i objašnjenja ko su, šta su i gde se nalaze.

Tragova Srba ima, prema dr Deretiću, gotovo na svakom koraku. U Maloj Aziji postojao je grad Sard, ostalo je zapisano, ali mesto još nije locirano, u kome su prvi put osnovane škole za matematičare, istoričare, muzičare, astronome. Interesantno je da je baš u tom gradu prvi put predviđeno pomračenje Sunca u istoriji čovečanstva. Svršeni učenici ovih škola odlazili su u velike gradove i držali predavanja. Jedan od njih, Grk, koji se pominje pod imenom Ksantos, otišao je u Atinu i održao predavanje. Atinjani dobar deo njegovog izlaganja nisu razumeli, jer su svi stručni izrazi bili na srpskom jeziku.

Posle dugih israživanja i poređenja nekih materijala, dr Deretić stiže do podatka da su Grci Srbe nazivali Ksantosima. Nalazi i podatak kod Trabona koji objašnjava da se Ksantos, u stvari, zove Sirbin i da je taj Sirbin iz Sarda bio uzor Herodotu. Napisao je i dva dela koja se na grčkom zovu "Lidijaka" i "Magika" od kojih je, nažalost, sačuvano tek nešto u tragovima.

Da li je naseljavanje teklo ovako kako piše u udžbenicima?

Ognjan RADULOVIĆ