Muzeji u koje se ređe ide

U Beogradu i Srbiji postoji ekoliko privatnih kuća u kojima žive potomci slavnih porodica, čuvaju istoriju i pripovedaju je. U jednoj takvoj kući 1912. godine tajno je potpisan Savez sa Bugarskom, posle Velikog rata u nju je smešteno Belgijsko poslanstvo, u danima borbi za slobođenje Beograda, oktobra 1941. godine tu je bila partizanska bolnica, a 1967. na istoj adresi otvorena e i prva diskoteka u Beogradu. Ta kuća je u samom centru Beogradu, tu kod Ateljea 212, pored nje prolazite kad idete u pozorište, možda je agledate, možda i ne, ipak bitno je da znate; to je „Dom Jevrema Grujića“, sada muzej u privatnom vlasništvu. agrađena je 1896. godine, po projektu poznatog beogradskog arhitekte Milana Kapetanovića, i prva e zgrada koju je Zavod za zaštitu spomenika kulture Beograda zaštitio odmah po osnivanju 1961. godine. nogo je istorije samo u temeljima, a o krovu i prostoru između krova i temelja priča Lazar Šećerović čiji je praradeda po majčinoj liniji, evrem Grujić, bio srpski političar, ministar i diplomata, sekretar Svetoandrejske skupštine koji e odigrao značajnu ulogu u smeni kneza Aleksandra Karađorđevića knezom Milošem Obrenovićem i zahvaljujući kome je izglasan i Prvi zakon o Narodnoj skupštini. Postoji nekoliko privatnih kuća u Beogradu gde još žive potomci starih Srba i Beograđana. Pored naše kuće „Dom Jevrema Grujića“, tu je i kuća porodice Veljković, koja je u Birčaninovoj ulici, u čijoj je bašti čuveni Paviljon „Veljković“, nekadašnji muzej a sada Centar za kulturnu dekontaminaciju. Jedine smo dve kuće koje su više od decenije bile otvorene za Dane evropske ulturne baštine. Mi smo u septembru 2015. godine otvorili ovu kuću ao prvi privatni muzej u Srbiji i tu smo izložili remekela ajvećih srpskih slikara, skulpture, nameštaj od 16. do 20.veka, zbirku oružja iz Prvog i Drugog srpskog ustanka, predmete od srebra, porcelana, fajansa, bronze, odlikovanja, retke knjige – govori gospodin ećerović ponosno pokazujući po salonima eksponate. U ovoj kući istorija diše, sa svih zidova vas posmatraju preci, slavne ličnosti oslikane kičicom još slavnijih slikara. I upravo su ti slikari, savremenici predaka u sadašnje vreme istorijska važnost potomaka. – Međutim, mi nismo samo muzej, mi smo vrlo aktivan kulturni entar. Za ovih nekoliko godina imali smo između sedamdeset i osamdeset predavanja naših najeminentnijih istoričara umetnosti, atim koncerte, izložbe, pozorišne predstave. Organizujemo okrugle tolove i specijalne programe za ljude sa posebnim potrebama, kako za omladinu tako i za odrasle. Od prošle godine su počeli iz Predsedništva Republike da nam šalju visoke ulturne i državne delegacije i dobili smo kompliment da smo najreprezentativniji i najinteresentniji ulturni objekat u gradu. Počeli smo i ciklus Velikani srpskog slikarstva, imali smo fantastičnu izložbu roša Predića u saradnji sa Narodnim muzejom u Pančevu koji nam je ozajmio veliki broj slika. Održali smo izložbu Petra Lubarde, „Neviđeni Lubarda“, gde su bila dela koja do ada nisu izlagana u javnosti.

Nastavak pročitajte u broju 3117.