Osam vekova autokefalnosti srpske pravoslavne crkve

Srednji vek je period u kome je dosta teško govoriti o dinamici nekog crkvenog života. Poznata su imena pojedinih episkopa nekih od episkopija autokefalne svetosavske crkve u nemanjićkom periodu. Uglavnom se znaju sa fresaka, iz rukopisnih knjiga ili povelja. O životima nekih od njih se ne zna ništa. To se odnosi i na same predstojatelje Srpske pravoslavne crkve. Tako, recimo, o Svetom Arseniju (zvanom Sremac) prvom nasledniku Svetog Save na arhiepiskopskom tronu, ne zna se skoro ništa. O nekima se zna malo više, ali, uopšte uzev, izvorna građa je vrlo oskudna i ne dopušta da se rekonstruiše crkvena istorija Srbije u punom obimu. To, naravno, ne znači da tih podataka nema, naprotiv. Vrlo su zanimljivi i svestrani i ukazuju na jedan dinamičan život, kulturni i duhovni uspon i razvijenost jedne moćne crkve u okvirima jedne snažne i ugledne države srednjeg veka. Crkva je u nemanjićkoj Srbiji bila izuzetno bogata, a po bogatstvu se izdvajao manastir Hilandar. Sveštenici su u globalu bili oslobođeni većine feudalnih obaveza ili, kako se u srednjem veku govorilo „po-povska kapa je slobodna“. Arhiepiskop, episkop i igumani najuglednijih manastira činili su gornji sloj sveštenstva, vodili Crkvu i bili u najtešnjoj vezi i sa državnim vlastima. U globalu uzev, odnos crkve i države u nemanjićkoj Srbiji bio je dobar i simfoničan.

Nastavak pročitajte u broju 3137.