Sećanje na vajara Đorđa Jovanovića: miris proleća i kosovski junaci

Često prolazimo pored očaravajućih skulptura kojima se divimo, a da i ne slutimo da je njihov autor čuveni srpski vajar slavnog opusa i pomalo zaboravljenog imena. Godišnjica njegove smrti je prilika da se podsetimo šta nam je ostavio u nasleđe

Velikan srpske umetnosti, jedan od prvih modernih naših vajara, preminuo je pre tačno šezdeset i šest godina, 23. marta 1953, u Beogradu. Rođen je 1861, u Novom Sadu, tadašnjem Aus-trijskom carstvu. Zbog čega je Đorđe neobično važan za istoriju umetnosti Srbije? Đorđe Jovanović je bio dobitnik zlatne medalje za skulpturu 1900. na Svetskoj izložbi u Parizu i bronzane, 1889. kada je, prijemom u pariski Salon, promovisan u samostalnog vajara. Bio je član pariskog Salona Udruženja francuskih umetnika i Srpske kraljevske akademije. Kao inspektor Ministarstva građevina nadgledao je izgradnju Narodne skupštine. Značajan je i njegov prosvetiteljski rad: zajedno sa Ristom Vukanovićem i Markom Muratom bio je osnivač i profesor Umetničko-zanatske škole u Beogradu, koju je završila njegova učenica Vukosava Vuka Velimirović, prva srpska vajarka. Predstavnik prve generacije modernih skulptora u Srbiji, Đorđe Jovanović, školovao se u velikim evropskim kulturnim centrima. Njegov umetnički put trasirali su profesori likovnih akademija u Beču, Minhenu i Parizu: Edmund Helmer, Maks Vidnman, Anri Šapi, Žan-Antuan Inžalber. Stvorio je preko šest stotina dela. Autor je velikog broja male plastike, vajane po uzorima iz francuske skulpture. Prepoznatljiv je po javnim spomenicima, posvećenim ličnostima koje predstavljaju samu istoriju srpskog naroda. Radio je i nadgrobnu skulpturu, a kulturnoj baštini Beograda, ostavio je i radove fasadne plastike.

Nastavak pročitajte u broju 3138.